Od 1993r. w Polsce obowiązuje umowa zawarta między państwem polskim a Stolicą Apostolską. Reguluje ona również kwestię sakramentu małżeństwa. Na jej podstawie traktuje się również małżeństwa niektórych innych legalnych wyznań w Polsce. To oznacza, że nie tylko katolicy w Polsce mają prawo do zawierania małżeństw konkordatowych. Istotą takiego małżeństwa jest to, żeby zawierane w kościele miało również skutki w obowiązującym prawie cywilnym. Tym samym, nie ma już wymogu zawierania dwóch ślubów: przed urzędnikiem urzędu stanu cywilnego i przed Bogiem w kościele. Kościół lub związek wyznaniowy musi dopełnić niezbędnych formalności.

Narzeczeni wybierając parafię, w której chcą zawrzeć związek małżeński kierują się różnymi aspektami. Zazwyczaj jest to parafia Panny Młodej, gdzie znajduje się jej dom rodzinny, określany przez Młodych jako Dom Weselny. Powodem wyboru innego kościoła może być piękna architektura świątyni, podniosła atmosfera miejsca, bliskość sali weselnej.

Warunkiem zawarcia związku małżeńskiego jest m.in. stan wolny oraz ukończone 18 lat przez kobietę i 21 lat przez mężczyznę. Po ustaleniu daty ślubu w kościele, na kilka miesięcy wcześniej, narzeczeni zgłaszają się do kancelarii parafialnej z następującymi dokumentami:

• dowody osobiste,

• metryki chrztu (nie starsze niż 3-miesięczne),

• zaświadczenia o bierzmowaniu,

• świadectwa nauki religii,

• odpisy aktów urodzenia, które można pobrać w USC właściwym ze względu na miejsce urodzenia,

• dane świadków

• Osoby owdowiałe – akt zgonu współmałżonka

Każde z narzeczonych ustala w swojej parafii wywieszenie informacji o planowanym ślubie na zapowiedzi przez okres dwóch tygodni. Jeżeli ślub będzie się odbywał w innym kościele niż parafie narzeczonych, wymagana jest zgoda jednego z proboszczów, tak zwana licencja. Wydanie licencji poprzedza sporządzenie protokołu przedślubnego zawierającego między innymi pytania i odpowiedzi obu narzeczonych, a dotyczących różnych osobistych aspektów. Następnie przyszli małżonkowie zapisują się na kurs przedmałżeński i do poradni rodzinnej, w dogodnej dla siebie parafii i dogodnym terminie.

Następnie spisuje się we właściwej dla miejsca ślubu kancelarii parafialnej, akt ślubu. Należy uzupełnić następujące dokumenty:

- zaświadczenie o ukończeniu nauk przedmałżeńskich i spotkań w poradni rodzinnej,

- zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego o braku okoliczności wykluczających zawarcie związku małżeńskiego,

- licencję,

- zaświadczenie potwierdzające zapowiedzi.

Państwo Młodzi i świadkowie przywożą ze sobą do kościoła zaświadczenia o odbyciu spowiedzi, dowody osobiste i obrączki. Po ceremonii zaślubin małżonkowie, świadkowie i kapłan podpisują akt ślubu. Taki dokument stwierdza zawarcie związku małżeńskiego według prawa kościelnego i prawa cywilnego. Dopełnia w ten sposób formalnie zawarcie małżeństwa konkordatowego. Odpisy aktu ślubu odbiera się w Urzędzie Stanu Cywilnego.

Sakrament małżeństwa jest jedynym, udzielanym sobie nawzajem – małżonkowie występują w roli szafarzy. Kapłan asystujący ma za zadanie w imieniu Kościoła zapytać przyszłych małżonków o zgodę i pyta wymieniając imiona:

Czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński?

Narzeczeni odpowiadają: Chcemy.

Czy chcecie wytrwać w tym związku w zdrowiu i chorobie, w dobrej i złej doli, aż do końca życia?

Narzeczeni: Chcemy.

Czy chcecie z miłością przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym was Bóg obdarzy?

Narzeczeni: Chcemy.

Ksiądz: Skoro zamierzacie zawrzeć sakramentalny związek małżeński, podajcie sobie prawe dłonie i wobec Kościoła powtarzajcie za mną słowa przysięgi małżeńskiej.

Najpierw mężczyzna, a następnie kobieta wypowiadają słowa:

Ja, Imię, biorę Ciebie, Imię, za żonę i ślubuję ci miłość, wierność, i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż, Panie Boże wszechmogący, w Trójcy Jedyny, i wszyscy Święci.

Ksiądz: "Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela" (Mt 19,6). Małżeństwo przez was zawarte ja powagą Kościoła katolickiego potwierdzam i błogosławię w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. I błogosławi obrączki: Niech Bóg pobłogosławi te obrączki, które macie sobie wzajemnie nałożyć jako znak miłości i wierności. Na znak zawartego małżeństwa nałóżcie sobie obrączki.

Nakładając sobie obrączki narzeczeni wypowiadają następujące słowa:

Imię, przyjmij tę obrączkę jako znak mojej miłości i wierności. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.